Człowiek w poezji Zygmunta Dmochowskiego!

Już w tomie "Wezbrana rzeka" (1997) pojawił się z numerem rzymskiej jedynki wiersz pt. "Człowiek - szkic do portretu".

W kolejnych zbiorach poezji temat ten powracał, a 2009 został zamknięty wierszem z numerem czternastym."
Tyle profesor Vszeticzka. - Kontynuując jego analizę dorobku literackiego mojego przyjaciela - poety z Opola Zygmunta Dmochowskiego, informuję, iż poemat "Człowiek - szkice do portretu", jest cyklem wierszy o charakterze otwartym, tzn, że poeta wciąż cykl ten wzbogaca o nowe wiersze z tego tematu.

Dzisiaj przysłał mi wiersz o numerze dziewiętnastym, który prezentuję.

Zygmunt Dmochowski

CZŁOWIEK XIX
Szkic do portretu

W kokonie cienia ugrzązłszy
Biegnie przez koleiny czasu,
Obrastając w nowe cienie -
Niczym niebo w liszaje piekła.

Jerofiejew był pierwszym cieniem,
Który się podpiął pod jego cień -
Sznaps-cicerone po tawernach
W drodze znad Wisły do Pietuszek:
Wolny - choć potargany ptak.

Kolejny cień - to Czarna Polly'
Matrioszka-Grusza spod Onieży -
Udi-bidi-bindzia, udi-bindzia;
W dramie grał Mecky jeden, trzeci
I Voyzzeck był, który jej wierzył:
Udi-bidi-bindzia - smutek i żal.

Dzisiaj, gdy czas przeszłością wzbiera,
Spośród dziesiątków innych cieni,
Pozostał przy nim - niewygasły,
Cień tragi-klauna - Munchausena.

Opole, 4 stycznia 2012 r.

KS.